وقتی به « بودن » فکر می کنی و تصمیم میگیری که « باشی » ؛
دیگه لحظه ی نگاه کردن به راه پرپیچ و خم ، و پرهیاهوی سفرت ،
به جای ترسیدن و لرزیدن و حرفیدن ،
تصمیم میگیری باشی و خوب بازی کنی ؛ حتی اگه بارها و بارها زمین بخوری ....
آره ، « مهم قشنگ بازی کردنته »....
و چقدر دوست دارم لحظاتی رو که می فهمم « عمق باور بودن کجاست » !....
                                                                                                                              رهاا